บทที่ 22 พยัคฆ์พลัดถิ่น

ความเย็นเยียบของกระแสน้ำทะเลในยามค่ำคืนราวกับเข็มเล่มเล็กๆ นับพันที่ทิ่มแทงลงบนผิวหนัง ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ขอบฟ้า มีเพียงเสียงคลื่นที่บ้าคลั่งและเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของคนสองคนที่กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอด

"พี่อัคคี... แข็งใจไว้นะคะ! เราใกล้ถึงฝั่งแล้ว!"

รินลดากัดฟันตะโกนฝ่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ